آلات موسیقی مختص به لهو و آلات مشترک کدام است؟ برای هر یک نمونه هایی بیان کنید؟

از دیدگاه فقهی، آلات موسیقی دو قسم است : آلات مختص و آلات مشترک. قسم اول به ابزار و آلاتی گفته می شود که نوعاً در لهو و لعب به کار رفته و با آن آهنگ های مناسب مجالس فساد و رقص و پایکوبی نواخته می شود. این قسم هیچ منفعت حلالی در بر ندارد و استفاده از آن در هر حال اشکال دارد (هر چند به صورت لهوی نواخته نشود).

قسم دوم به آلاتی گفته می شود که می توان با آن آهنگ های حلال و حرام نواخت. اگر به طور لهوی و مُطرب و مناسب با مجالس یاد شده نواخته شود، استفاده از آن حرام است و در غیر این صورت نواختن آن اشکال ندارد.

فقیهان و مراجع تقلید، در تبیین و تشخیص مصداق ها و نمونه ها و اینکه کدام آلات از قسم اول و کدام از قسم دوم است، اختلاف نظر دارند. اکثر آنان برخی از آلات و ابزار رایج موسیقی در این عصر را از آلات مشترک می دانند؛ مانند : طبل، سنج، نی، شیپور، دهل، ساز، تار، دف، سنتور و ... ولی برای آلات مختص، به نمونه ها اشاره نکرده و تنها از حکم کلی آن سخن گفته اند و تشخیص مصداق را به عرف مردم واگذار کرده اند.

احکام موسیقی